پنجم فروردین روز داراب گرامی باد

داراب شهر کُهن
سفر کن به داراب شَهرِ کُهَن
همین مُلکِ زیبایِ هر جا سُخن

که دیوار گِردش به فَنّ و شِگِرد
بجا مانده از شهرِ دارابگرد

همه روستاهای جَمع و بُزرگ
در آن بَخش جَنّت وَ رستاق و فُرگ

تو بین دِهکده ها ی در دور دَست
که بر بام شَهرَم پُر از نعمت است

به تَنگِ کَتو، شو در آن چشمه سار
ببین هر طرف نقش پروردگار

ببین باغهایی میان دو کوه
روان نَهر هایی سَرا پا شِکوه

کنارش درختان سَبز و قشنگ
که روییده بر دَرّه و، لای سَنگ

به مُرز و فَدامی وَ آبشارِشان
تو بین لایزَنگان و گُلزارشان

درختان پسته وَ گِردو وَ رَز
بَنه کوهی بینی وَ بادام و گز

هَشیوار و ذُرت وَ گندم به کِشت
وَ آن سَبزه زاران هَمچون بهشت

دو چشمه گُلابی وَ تَنگِ رَغِز
و یا چشمه ی آب اُغلان وَ قِز

بیا نقش رُستَم که بَس دیدنیست
تماشای آن خوب و اَرزیدنیست

ببین مسجدِ سنگیِ این دیار
که در قلب کوهی بُوَد اُستوار

وَ سوغاتِ شَهرم بُوَد پرتقال
ندیده مثالش کسی تا به حال

دگر پنبه ی ناب محصول ماست
نمونه وَ عالی و بی کم وَ کاست

شنیدی اگر چند این شرحِ حال
شَنیدن بُوَد پا به پای خیال

به دیده نِگر شهرِ زیبایِ مَن
زِ اعماقِ تاریخ گوید سُخن.

شعر از: محمد حسن صالحیان