پنجم فروردین «روز داراب» را گرامی می داریم
داراب من اینجاست که هرکس نظر آرد بر سینه عشاق گل عشق بکارد باز آی و به مهمانکده ما نظری کن این کلبه ناچیز تعلق به تو دارد 🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸 داراب که نامش به صفا ورد زبانست در شهرت خود عطر گلابش فَورانست یک دشت پر از گل به تمنای بهارست عطری که ز هر کوچه […]
داراب من اینجاست که هرکس نظر آرد
بر سینه عشاق گل عشق بکارد
باز آی و به مهمانکده ما نظری کن
این کلبه ناچیز تعلق به تو دارد
🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸
داراب که نامش به صفا ورد زبانست
در شهرت خود عطر گلابش فَورانست
یک دشت پر از گل به تمنای بهارست
عطری که ز هر کوچه این شهر روانست
این شهر چو آیینه به هر قلب تپنده است
«آن را که عیانست، چه حاجت به بیانست»
در تنگ رغز گر گذرت بود به هر فصل
آبیست روان کز دل کوهش جریانست
هر گوشه این شهر هنرمند بزرگیست
کز شعر و سخن چهره نقاش بر آنست
سوغات سراییست ز هر نقطه این خاک
هر شاخه ز پرتقال آن سرو چمانست
آتشکده شهر که در مسجد سنگی ست
از دوره ساسان به دل سنگ گرانست
از شهرت مردان غیورش که شنیدید؟
نامی که ز فرهنگ و به ورزش به میانست
یک کوه نمک خُفته به رخساره ی این شهر
شیرین تر از آنست که توصیف بیانست
در شهر «وزین» گر گذرت بود به صد بار
این چشم قدمگاه تو و اهل جهانست
«احمد وزین پور»
دیدگاهتان را بنویسید